Beoordeling: Dit is één van de wandelingen op Andros die je moét maken -  het is de kortere variant van de wandeling die hetzelfde traject volgt maar doorgaat tot aan het klooster Panachrántou. Je krijgt een prachtig beeld van de brede valleien boven Chóra, met mooie uitzichten op het stadje en je komt in één van de meest waterrijke gebieden van het eiland met de schitterende vallei van Ménites. Bovendien zijn de monopátia nagenoeg heel de weg van de mooiste op Andros, en dat wil wat zeggen.... Krijgt als beoordeling het maximum van ****.

Tijd: De wandeling tot in Ménites duurt in effectieve wandeltijd 1 3/4 uur; naar Messariá kost het een kleine 25 minuten en dan terug naar Chóra weer een goede anderhalf uur. In totaal betekent dat 3u42 echte wandeltijd, wat je met pauzes - er zijn zoveel prachtige plekjes om even te zitten! - en picknicken of lunchen (bijvoorbeeld in de mooie taverne Pigés - Karidhiés in Ménites) tot een dag van 6-7 uur brengt. Wij wandelden in ons rustig tempo van half elf tot zeven...
Je kunt deze wandeling nagenoeg halveren door vanuit Messarià de bus terug te nemen naar Chóra, maar noteer dan wel de busuren (van Batsí naar Chóra) voor je vertrekt...

[Wandelaars die logeren bij het Nimborió-strand kunnen dus ook vertrekken aan het einde van het strand, bij de brug over het riviertje - waar trouwens ook een wandelbord staat. Je moet dan wel links van de rivier blijven en verderop in de bedding lopen, wat dus alleen in de drogere periodes kan. Zo kom je ook bij de grote houten brug.]

Het wandelbord voor wandeling 1 in Chóra.

Voorbij de houten brug gaan we rechtdoor en via een grindweg kruisen we de groene vallei, waar de cipressen opvallen - links boven zien we de verspreide dorpen van o.a. Ipsiloú en Lámira liggen. Ongeveer 12 minuten na ons vertrek gaat de grind- en betonweg rechts: rechtdoor gaat een wat overgroeid pad, links van cipressen, verder, aangeduid met [1].
Nu begint een heel mooi monopáti, dat na 6 minuten een betonweg oversteekt en rechtdoor verder gaat. Weer 4 minuten verder steken we een beekje over op een oud brugje gemaakt van platte stenen en nog 2 minuten verder gaat het pad rechts bij een vervallen kerkje.

Het overschaduwde pad naar Ipsiloú.

Na enkele minuten komen we op een mooie stenen trap die heerlijk beschaduwd is - schaduw is zo typisch voor Andros! Wat verder houden we links, met waterleiding en [1]; er volgt nu een heel mooi nauw pad tussen hoge muren. Betonnen treden kondigen Mesathoúri aan, waar we links draaien (met waterleiding). Bij de hoek van een groot huis houden we links ([1] op trap) en we vervolgen tussen enkele huizen door op betonnen treden of pad, richting Ipsiloú. We kruisen een asfaltweg en gaan rechtover verder - en direct daarna komen we aan een plek, beschaduwd door een grote eik: hier ligt een oude bron met een opschrift van 1818, de "paradosiakí kríni Ipsiloú".

Een mooie bron in Ipsiloú.

Ons pad slingert verder langs watergootjes, tuinen en citroenbomen, en na 3 minuten passeren we een brugje van 1929. Twee minuten verder gaan we links, met het bordje "PROS LAMYRA", dan komt er weer een bron en dan watergootjes. We volgen trouw de markeringen [1] en nog enkele bordjes die naar Lámira wijzen en na een klim op een mooie trap komen we bij de 3de bron van Ipsiloú.

Eén minuut verder komen we op een betonweg die we even naar links moeten volgen ([1] op paal), maar wat verder kunnen we het pad weer op, rechts van een rij cipressen. Wat verder komen we langs een kerk en nog een bouwsel met bronnen, met een 4de bord PROS LAMYRA. Even verder dalen we links af (bord + [1])), we komen weer langs cipressen en lopen onder vijgenbomen, steken nog eens een asfaltweg over (bord) en lopen dan mooi vlak tot in Lámira, waar we op een heel mooie plek uitkomen, de Platía 28 Oktovríou, naast de oude "parthenagogío" van Lámira - een instituut voor jonge meisjes. Een ideale rustplek...

We gaan rechts verder en wat verder komen we bij een mooie bron met een opschrift uit 1840. Via een mooi pad met ernaast huizen met een prachtig uitzicht komen we onder de grote kerk van Lámira op een betonweg terecht, die we even naar links volgen. Een minuut verder gaan we in een bocht rechtdoor op het pad; bij een splitsing houden we links. We steken een zandweg over en vinden rechtover het eerste bord PROS MENHTES. Wat verder, op een kruispunt tussen enkele huizen, opvallend door de vele waterleidingen en door het gekke blauwe schouwtje links, aarzelen we even, want de markeringen [1] zijn overschilderd en bijna onzichtbaar. Links daalt een lange trap af naar Messariá, voor Ménites moeten we naar rechts en lichtjes omhoog. 

Dit pad is eerst wat overgroeid en 2 maal verzakt, maar verder wordt het weer heel goed. Na 4 minuten passeren we weer een oude brug gemaakt van platte stenen, met links een opschrift uit 1912 dat zegt wie deze "odós" of weg betaald heeft. Verder krijgen we een mooi uitzicht op het langgerekte Messariá met de kerk en de zware Kaïri-toren. Na 10 minuten zien we Ménites al ver voor ons; we wandelen gemakkelijk verder op het vlakke pad en na in totaal 24 minuten passeren we opzij van een duiventoren; dan komt er een stukje oude kalderími naast water en we komen bij een grote brug, met een opschrift uit 1890 dat zegt dat deze brug ook al betaald is door een lid van de Empiríkos-familie.

Nu opletten: even verder is er een splitsing en de markering [1] stuurt ons naar links: dit is het pad dat we straks naar Messariá moeten nemen. Blijkbaar gaat wandeling [1] niet naar boven tot in Ménites. Wij doen dat natuurlijk wél en gaan hier rechts, en direct houden we weer rechts; zo gaan we altijd hoger, langs hoog watervalletje en tussen watergootjes met gutsend water en het riviertje. Zo komen we via vele trappen en rechts houdend onder de kerk van Ménites terecht, vlak bij de prachtige bron met de vijf spuitende leeuwenkoppen, en met rechts het schitterende terras van de taverna Pigés Karidhiés.

De beroemde bron van Ménites.

Eén van de leeuwenkoppen van de bron van Ménites.

Ondanks de rommel op het onderste terras is dit een prachtige plek om te zitten, onder de grote bomen, te midden van het ruisen van het water van de bronnen en van het riviertje in de diepe vallei. Als je wat eet, probeer eens de fourtália, een omelet met aardappelen en worst...

Na wat rust kunnen we nog even tot bij de kerk klimmen, waar de mooie basreliëfs uit 1808 opvallen.

De kerk van Ménites.

Een mooi wapenschild op de kerkmuur van Ménites.

Daarna dalen we weer af en rechtover dalen we de trap verder af; bij het huis 53 gaan we rechtdoor en dan gaat het altijd omlaag, langs dezelfde weg van straks, tot we op de driesprong inderdaad naar rechts gaan voor Messariá - en zeker niet over de grote brug.

We steken de watergoot over en lopen er dan vrij lang naast; na 9 minuten gaan we er weer over (bij de resten van een watermolen) en na nog een minuut - even opletten! - gaan we bij een wit gebouwtje op de trap links [1] en komen we weer langs stromend water terecht. Wat verder gaan we NIET links over een brugje, maar houden we rechts en even verder gaan we weer links [1]. Gauw zien we de blauwe koepel van de kerk van Messariá voor ons. We lopen vlak, het pad is wat overgroeid, maar wordt verder weer heel mooi, weer lopend naast een watergoot.

Het pad tussen Ménites en Messariá.

Bij de huizen van Messariá gaat het rechts een trap op [1] en zo komen we op de asfaltweg terecht, naast de taverne Diónisos.

[Rechts vervolgt wandeling [1], om VOOR de Kaïri-woontoren links verder te gaan naar het klooster van Panachrántou. Zie voor de langere versie van deze wandeling mijn wandeling Chora - Lámira - Messariá - Panachrántou - Chóra.]

Vandaag gaan we links en volgen de asfaltweg circa 4 minuten, voorbij de kerk (net voorbij een naamloos oud café + winkeltje dat bijna altijd open is), het monument, de school met rechtover een kapelletje en dan, VOOR het eerste huis voorbij school+kapel, een trap links, met ernaast een mooie boom en een bron met een opschrift uit 1998 - de blauwe letters op de muur zijn onleesbaar geworden.

Het gaat 6 minuten ondubbelzinnig verder tot we afdalen naar een groene rivier met een werkelijk indrukwekkende voetbrug. 

Voetbrug tussen Messariá en Lámira.

We stijgen langs een mooie rij cipressen, en gaan altijd maar hoger, eerst rechts houdend en dan links bij een splitsing bij een huis, zodat we op een heel lange en lastige trap terecht komen die ons doet belanden op het kruispunt met de vele waterleidingen en het aardige blauwe schouwtje, en waar we dus weer terecht komen op de officiële wandeling [1].

Vanaf hier volgen we, naar rechts, dezelfde wandeling als daarstraks, maar in omgekeerde richting. De markeringen met [1] volstaan gewoonlijk, maar even toch geven we in telegramstijl de belangrijkste aanwijzingen:

- over mooi brugje, dan over zandweg
- een eindje op een stijgende asfaltweg, maar na 150 m (ter hoogte van de kerk van Lámira) weer rechts op pad [1]
- verderop de mooie bron van Lámira met voor en na twee prachtige huizen, dan het Parthenagogío
- links trap op, na 3 minuten links houden, weg kruisen en dan flinke klim
- na weer 4 minuten, op hoogste punt, rechts houden, tot bron vlak onder de kerk
- pad rechts van de kerk, even verder 150 meter beton, pad rechts en kort erop 1ste bron Ipsiloú
- 2 minuten verder, bij hoek wit huis + hoge schouw: geen aanduiding (!) en links
- langs 2de en 3de bron en dan 14 minuten afdalen: even opletten bij traliehek: hier niet door, maar links van bouwsel afdalen
- we steken nog een grindweg over en komen via een kiezelweg bij de brug van Chóra aan.

Bij de brug kunnen we rechtdoor gaan om hoger bij het gymnásio op de hoofdstraat van Chóra uit te komen. We kunnen ook links het riviertje volgen om zo in 7 minuten aan het Nimborió-strand uit te komen.