Tijd: De klim tot op de bergrug boven Kamáres duurt ongeveer 1u15 (EWT). De tocht naar de Panagía tósou Neroú vraagt dan nog een 45 minuten en dan is het een lange tocht van wel bijna 2 uur naar Agios Nikólaos T' Aeriná. Ten slotte duurt de afdaling naar Vathý nog 45 minuten. De totale wandeling vraagt dus ongeveer 4u45 (EWT).
Zoals gewoonlijk loopt de totale wandeltijd (TWT) tot bijna het dubbele op: wij wandelden van 9 uur tot 17 uur, dus ongeveer 8 uur, o.a. door een lange picknickpauze in de Panagía tósou Neroú. 

Routebeschrijving: (0u00) Vanaf de haven van Kamáres volgen we de weg richting Apollonía, tot voorbij de afslag links naar Agia Marína en tot voorbij de brug. Net voor de hotels Kamári en Kili gaat een wegje rechts omhoog; voorbij de hoogste huizen gaat deze weg na 3 minuten over in een keiweg, in de richting van de watertoren.

(0u12) Na een kronkel in de weg lopen we tot praktisch 5 meter van het gebouwtje voor de eigenlijke watertoren en hier gaat links een pad steil omhoog - een steenmannetje maakt het begin van het pad duidelijk. Een goede observator ziet reeds af en toe een nietige rest van een muurtje: dit was de steunmuur van het oude pad! 
Na ongeveer 4-5 minuten heel steil klimmen moeten we bij 2 steenmannetjes scherp naar rechts gaan, in de richting van de rechter hoek van de rotsrichel, links van een boompje. Enkele meter verder lopen we even op de vage resten van de oude kalderími; we moeten tot 2 meter van de hoek van de rotsrichel (niet tot helemaal ertegen!) en hier gaan we links verder tegen de helling omhoog (steenmannetje).
Na enkele minuten ontdekken we weer mooie resten van de kalderími, soms nog met delen van de steunmuur.

Resten van de steunmuur van de oude kalderími.

Het gaat nu vrij vlot omhoog, maar na een 10 minuten komt er een moeilijker stuk met losse stenen.

(0u24) Na 100 meter slaan we scherp rechts af, recht naar het zuiden, een eind steil tegen de berg op (grote cairn). 
Het pad wordt nu heel duidelijk en bij vage splitsingen houden we altijd links - maar het wordt ons makkelijk gemaakt door de vele steenmannetjes en rode stippen.
Na 5 minuten komen we tegen de punt van een grijze rotsrichel: er zijn ook grote rode verfvlekken. Hier gaan we eerst links (2 cairns) en dan direct rechts over de rotsrichel, op duidelijke trappen.

Duidelijke trappen naast en op de rotsrichel.

(0u29) We zigzaggen even omhoog en gaan dan weer 4 minuten rechtdoor en hoger op een stenig, maar duidelijk pad. We komen weer bijna tegen een lage rotsrichel met een boompje: 6-7 meter ervoor gaan we weer links. Wat verder gaan we rechts (rode stip en steenmannetjes) en we passeren onder een grote grot, de "Mávri Spília" (Zwarte Grot). Het pad is hier duidelijk recent vrijgemaakt en we vorderen veel vlotter dan enkele jaren geleden. We zien nu goed het brede tracé van de oude kalderími, met mooie, maar verbrokkelde treden.

Mooie resten van het monopáti boven Kamáres.

(0u38) We passeren naast een boom en direct daarna draaien we scherp naar links (mooie steenman), om dan weer rechts op treden verder te gaan. We kronkelen nu steil omhoog tegen de witgrijze rotsen, begroeid met boompjes - maar we kunnen nog altijd de rode stippen en cairns volgen. Daarna komt er weer een recht eind, met al een prachtig panorama over de baai van Kamáres.

Mooi uitzicht op de baai van Kamáres.

(0u43) Uiteindelijk  gaan we door een soort bres in de grijze heuvel, met groene struiken begroeid, en zo komen we op een stenig en hellend plateau, bedekt met juniperusstruiken.
We lopen nu schuin links en licht omhoog, richting oostzuidoost, waarbij we een roodbruin spoor volgen tussen struiken en grijze stenen, en weer zien we vrij veel steenmannetjes en rode stippen.

(0u47) Na enkele minuten komen we bij de basis van een ronde toren met op de rand enkele steenmannetjes. We gaan verder oostwaarts, door een lichte vallei, en we richten ons rechts van de hopen met resten van de mijnontginning. Ons pad blijft een roodbruin spoor dat tussen de struiken door loopt: om de 10 meter ongeveer is er een steenmannetje, zien we er geen meer, dan moeten we terug tot bij de vorige cairn en dan een duidelijker spoor zoeken!
Ongeveer in de 2/3 van het traject tot bij de steenhopen moeten we wat meer rechts houden: veel steenmannetjes leiden ons tot voor de ruïne van een vierkant stenen gebouw en een grote cairn.

Een heel duidelijk merkteken!

(1u07) Rechts van de steenhopen gekomen buigen we iets meer naar rechts af, lopen over een verhevenheid van bleke rotsen en krijgen nog een vierkant gebouwtje in de gaten, dat we aan de rechterkant passeren.

Voor de laatste tien minuten van onze vage klim loopt het pad tot bij een grote regenbak, gelegen langs het pad dat komt van Agios Elefthérios (zie de wandeling Apollonía - Panagía tósou Neroú). Maar jammer genoeg is die regenbak nu nog niet zichtbaar! Er is nochtans een min of meer duidelijk pad en het loopt in de richting van de heel hoog gelegen ruïne, die we op de hoogste kam van de heuvels in zuidzuidoostelijke richting zien. 
Een goed oriënteringsmiddel bij je vertrek van bij de ruïne is het volgende: zorg ervoor, eens je voorbij de ruïne bent, dat de linkermuur van het gebouw en het klooster van Trouláki (hoog op de linkse top aan de overkant van de baai van Kamáres) achter je in één lijn liggen. Vanaf hier loop je dus in de richting van de hoge ruïne: eerst door een lichte vallei, langzaam afbuigend naar links, en over de hoogte weer wat buigend naar rechts tot je boven de ruïne van enkele huisjes komt en tot  je ten slotte de grote regenbak voor je ziet. Zo moeten we na een speurtocht van ongeveer 75 minuten vanuit Kamáres op het heel duidelijke pad vanuit Agios Elefthérios uitkomen.

(1u17) Hier gaan we naar rechts en wandelen ongeveer 10 minuten op dit mooie pad, met een steeds mooier uitzicht op de baai van Kamáres. 

Uitzicht op de baai van Kamáres.

Als de havendam begint te verdwijnen achter een rotspunt, gaat het pad meer links omhoog tegen de rotsachtige helling en 5 minuten na ons mooiste uitzicht op Kamáres komen we vrij gemakkelijk bij een stenige pas, links van een rotsachtige grote piek: Kamáres verdwijnt en we ontdekken voor ons een andere kust, de zee, de eilanden Kímolos en Mílos. We zijn 410 meter hoog en er kan hier veel wind staan.

(1u32) Het pad slingert nu weer naar beneden, eerst niet te vlug, hier en daar zien we geiten en dan krijgen we een mooi uitzicht op Panagía tósou Neroú en de kustlijn. 

Panagía tósou Neroú en de kust.

Het gaat nu veel sneller naar beneden en het is oppassen om niet uit te schuiven op het stenige pad. In een kleine 30 minuten na de pas zijn we bij het vrij grote klooster, nog 150 meter hoog (2u02).

Dit is een heel gastvrije plek: er is een waterput (maar geen emmertje), er is een kraan mét water, er is een keuken met eetgerief, een koelkast en zelfs enkele tonnetjes wijn, er is een grote eetzaal met een lange tafel voor wel 40-50 personen, er staan vier bedden en er is natuurlijk de frisse kerk - en er is zelfs een toilet. Alles lijkt te wachten op een grote schare van pelgrims, maar nu is het er heel rustig en stil.

[Je kunt van hieruit afdalen naar het strandje van Vlási, een afdaling van 20 minuten - maar dat laten we voor een andere keer. Zie de wandeling Kamáres - Panagía tósou Neroú - Vlási en terug.]

(2u02) We vertrekken voor de nog lange tweede helft van onze tocht bij de windroos op de trap: we gaan richting oost op een grindpad dat naar het binnenland leidt. We dalen dus af in de richting van een min of meer cirkelvormige muur; na 4 minuten komen we bij het ronde einde van de muur, waar we rechtdoor gaan - we zien al gele merktekens.

[Het pad rechts leidt eveneens naar Vlási.]

Na 6-7 minuten steken we een valleitje over en we beginnen nu aan een kronkelende klim op een duidelijk pad tussen groene struiken, begeleid door veel gele merktekens.

(2u15) In totaal 13 minuten sedert ons vertrek bij het klooster gaan we op rotstreden omhoog, om rechts van een rotsrichel verder te stijgen - we zijn nu weer ongeveer op de hoogte van Tósou Neroú.
Even wordt het pad vager - volg goed de gele strepen en steenmannetjes -, maar dan wordt het monopáti heel mooi. We stijgen nu snel en het uitzicht over de kust met de eilandengroep Poliégos, Kímolos en Mílos (van links naar rechts) is schitterend. Het pad is duidelijk heel recent vrijgemaakt, doordat o.a. takken en kleine boompjes weggesnoeid zijn.

Op ons pad, terugkijkend naar Panagía tósou Neroú.

(2u28) Na een tijdje stijgen we minder snel en na in totaal 32 minuten verdwijnt Tósou Neroú achter ons uit het zicht, omdat we links buigen. De kust onder ons is steil en prachtig.

(2u39) Uiteindelijk komen we terecht tegen een muur met erachter twee witte gebouwtjes. Vanaf hier is het pad ouder en zijn er geen gele merktekens meer. Toch blijft het monopáti duidelijk; ver voor ons krijgen we een vierkant wit gebouwtje in het oog: dit is Agios Konstantínos, ons volgend doel.
We dalen verder, komen tussen muren terecht die van elkaar wijken en dan weer dichter komen. 
We passeren vrij ongemerkt boven het onopvallende gebouwtje van Agios Konstantínos.

Agios Konstantínos.

(2u51) We komen onderaan muren terecht, gaan naar rechts en buigen dan links, met weer een schitterende diepte rechts van ons.
Wat verder komen we langs een drenkplaats met waterputten en een touw - maar geen emmertje.

(2u57) We gaan op rotsachtige treden omhoog en nu volgt er een flinke klim. Daarna volgt er een onduidelijk eind: voorbij enkele hellende rotsen moeten we zeker niet te laag en rechts gaan, we volgen een vaag pad, met één keer een steenmannetje.

(3u07) Na weer zo'n 10 minuten komen we op een geplaveid pad uit, net voorbij het mooie kloostertje van Agia Marína. We kunnen hier even rechts gaan en dan terugkeren...

Het kloostertje van Agia Marína is prachtig gelegen; de deur is open en er is een gastenboek waar je je indrukken kunt neerschrijven.

Het mooi gelegen kloostertje van Agia Marína.

Vanaf Agia Marína is het pad afwisselend geplaveid en stenig: het loopt in de richting van het witte gebouwtje van de boerderij van Kouní. 

Het pad tussen de struiken vanaf Agia Marína.

Panorama op Agia Marína.

Na ongeveer 8 minuten passeren we onder deze boerderij door, we houden op het pad rechts en lopen twee maal vlak naast een muur. Voorbij de tweede muur houden we links en zo komen we 15 minuten sedert Agia Marína uit op de vrij recente grindweg. Die weg komt van naast de heuvel van Agios Andréas en is hier in 2005-2006 aangelegd, enerzijds om de brandbestrijding gemakkelijker te maken in het hart van dit natuurgebied en anderzijds om de werken op de site van Agios Andréas mogelijk te maken.

[We kunnen deze brandweg enkele minuten volgen - deze route is iets korter. Dan kunnen we op punt 3u30 hieronder onze weg vervolgen...]

(3u22) Wij verkiezen de weg maar 3 minuten te volgen om dan links het oude pad te zoeken dat daar ongeveer parallel met de grindweg loopt. Verder buigen we naar links door de groene struiken en dan komen we langs een muur met erachter tuintjes. Ten slotte komen we op de belangrijke driesprong  waar het pad rechtdoor (door een open hekken en links van een muur) verder loopt naar Taxiárchis tis Skáfis en Apollonía; wij gaan scherp rechts: we bevinden ons nu op het hoofdpad van Apollonía naar Vathý (zie de wandelingen van Apollonía naar Vathý).

(3u30) We wandelen nu weer min of meer langs een muur (en er zijn blauwe stippen!). Net voorbij de muur komen we, na ongeveer 2 minuten, aan de brede brandweg. 
Rechtover gaat het pad verder (steenmannetje en rode stip) en we stijgen nu weer. Na 50 meter splitst het pad, en hier is het opletten: de wandeling naar Vathý via de Kalamítsibron gaat rechts (wegwijzer Panagía tou Ilíou), wij gaan links, richting Agios Ioánnis en Mávro Chorió.
. 
Wij gaan nu dus links, op een gedeeltelijk gecementeerd pad, en begeleid door halfvergane blauwe pijlen + blauwe stippen. Na weer 4 minuten komen we langs een muur, we zien al heel ver de witte koepel van Agios Nikólaos.

(3u38) Even verder splitst het pad in 2 paden die een eind parallel blijven lopen: het laagste blijft langs de muur, wij volgen het bovenste (weer roodbruine pijlen en blauwe stippen). Recht voor ons in de diepte zien we de witte kapel van Agios Ioánnis. We blijven nog 5 minuten ongeveer plat verder lopen op het hogere pad, als het ware op een balkon, en we zien Agios Ioánnis onder ons voorbijschuiven. Net ter hoogte van deze kapel begint het pad wat af te dalen, maar verder gaat het weer wat omhoog, pal zuidwaarts; we verliezen het lagere pad, dat naar Agios Ioánnis afdaalt, uit het oog.
Voor ons, in de inzinking tussen twee heuvels, zien we cirkelvormige muren: we moeten rechts daarvan komen.

(3u50) Na 20 makkelijke minuten sedert de eerste splitsing komen we bij een vage splitsing, iets voordat we bij de muren komen: rechts is er een iets korter pad naar Vathý, wij houden links en komen dan vlak naast de rechter muur terecht (die enkele grote velden met 2 witte gebouwtjes omringt).
We volgen die muur ongeveer 4-5 minuten (oranjerode stippen) en lopen tot bij de ONDERSTE muur en tot we op een driesprong komen. 
Links, meebuigend met de muur, gaat een pad in de richting van Agios Andréas (zie de wandeling Apollonía-Agios Andréas en de wandeling Vathý - Apollonía).  Wij gaan rechts, op een vaag pad (met enkele donkerrode pijlen), tussen de juniperusstruiken, in zuidwestelijke richting. Plots komen we aan de rand van het plateau en we krijgen een mooi uitzicht op de baai van Vathý.

[Het is mogelijk dat je de driesprong en het dwarspad niet makkelijk vindt: ga in dit geval gewoon rechts naar beneden tot je de baai van Vathý ziet en ga dan weer rechts tot op het pad.]

De baai van Vathý.

We zien het pad nu duidelijker: het loopt westwaarts, met links van ons Vathý. Na enkele minuten komen we, de rode pijlen en stippen volgend, aan bij het pittoreske en verblindend witte klooster van Agios Nikólaos T' Aeriná. (4u00)

Het mooie klooster van Agios Nikólaos T' Aeriná.

Ook dit klooster is een mooie plek: de kerk is open en ook hier ligt er een gastenboek. De bijnaam van dit klooster wijst op het feit dat het op deze open pas vaak heel winderig is...Vandaag is het hier warm en staat er geen wind (25 juli 2009, na vorige bezoeken in 2001 en 2004).

Het interieur van Agios Nikólaos T' Aeriná.

(4u00) We dalen verder af links van het klooster, tussen het klooster zelf en een wit gebouwtje (2 steenmannetjes). Het stenig pad daalt snel af, in westelijke richting (recht naar de linker top van Sérifos); na 4 minuten draaien we links en even later gaan we door een houten hekken. We volgen nu altijd donkerrode strepen, pijlen en stippen. Na weer 6 minuten houden we rechts en dalen we verder af; soms zijn er nu meerdere paden mogelijk, maar we volgen altijd de strepen. Zo komen we na weer 2 minuten op een dwarspad, waar we links gaan.

(4u13) Even verder is het opletten, want er is een onduidelijke passage doordat er even minder markering zijn. Bij een splitsing moeten we RECHTS houden (het linkse pad loopt dood bij een huis). We gaan dus rechts verder tussen muren.

(4u20) Pas 5-6 minuten later draaien we eindelijk links - we lopen nu recht in de richting van de verre eilanden Poliégos, Kímolos en Mílos. Ongeveer 4 minuten verder komen we tussen 2 muren terecht; het pad wordt daarna heel stenig .Pas na een afdaling van 35 minuten sedert Agios Nikólaos krijgen we een echt mooi zicht op de baai van Vathý.

De baai van Vathý.

(4u35) We gaan door een hekken en dalen altijd maar af. Enkele minuten voor we op het strand komen, lopen we even op een grindweg, maar dan is er weer een pad. Ten slotte komen we eindelijk op het strand - het bekende kerkje is slechts 1 minuut verder, maar allicht verlangen we naar een verfrissende duik in het water of naar een drankje! (4u44)