Katápola - Agios Geórgios Valsamítis -  Katápola

Beoordeling: Deze vrij korte wandeling is een variant op andere wandelingen die Agios Geórgios Valsamítis aandoen, zoals de wandeling Katápola - Chóra - Agios Geórgios Valsamítis - Katápola en de wandeling Katápola - Minóa - Agios Geórgios Valsamítis - Katápola. Verdient als beoordeling **.

Tijd: De effectieve wandeltijd bedraagt in totaal 2u10 (EWT), 65 minuten op de heenweg via de stuwdam en evenveel op de terugweg via de pas van Stavrós. Natuurlijk kun je ook op deze wandeling een bezoek brengen aan de opgravingen van Minóa.

We volgen deze betonweg ongeveer 3 minuten en dan gaat het nog een 7 minuten verder op een grindweg, zonder acht te slaan op zijpaden of -wegen (nog altijd richting Minóa). Tien minuten na ons vertrek uit Rachídi en op het ogenblik dat de weg naar Minóa naar rechts afslaat, gaan wij rechtdoor: we zien de stuwdam al voor ons.
We lopen in 3 minuten door een open hekken tot op het terrein van de dam: we zouden de weg rechts kunnen nemen om in een bocht tot boven op de dam te komen, maar we kunnen even goed aan de rechterkant de flank van de dam bestijgen om zo rechts en boven op de dammuur te komen - erachter zien de voor een eiland als Amorgós uitzonderlijke watermassa.

We lopen nu naar links over de dam - in tegenstelling tot het kaartje dat bij de publicatie "A travelogue of Amorgós" met de historische en culturele voetpaden zit. We volgen de hele rondweg, eerst 7 minuten tot aan het brugje aan het eind van het stuwmeer, over de stromende Valsamítis, en dan nog eens 4 minuten aan de andere kant van het meertje, tot de rondweg omhoog gaat, naar het zuiden toe. We komen zo op een mooi en duidelijk pad dat flink klimt in zuidelijke richting. Na 3 minuten komen we aan de samenvloeiing van 2 klaterende beekjes in de diepte (11 mei 2003), dan stijgen we verder langs de helling van de linker beek. We gaan een tijdje al slingerend verder van de vallei weg en passeren dan na 12 minuten onder een heuvelrug met een ruïne en boven een grote, grijze rots, die we straks nog hoog voor ons zagen. Enkele minuten later komen we op een heuvelrichel, waar we wat kunnen rusten om te genieten van het schitterende uitzicht op Minóa, de baai van Katápola en Chóra.
Het komt er nu op aan verder te gaan op de linkerflank, net onder de kam - laat je niet verleiden om af te dalen, richting de groene oase rechts voor ons! Het pad is er nog wel, maar het is moeilijk te zien. We lopen onder een huis, omringd door veel cactussen, door, dat voor ons onzichtbaar blijft op de andere kant van de heuvelkam - zie je wel, daal dan weer een 10-tal meter naar links af om zo opnieuw op het pad te komen. We komen bij een hekken in metalen vlechtwerk, met touw dichtgeknoopt. Even verder is er een steenmannetje en zo komen we op het grote pad dat loopt van Stavrós naar Valsamítis - hier komen we straks terug.
Wij gaan nu naar links en volgen een gemakkelijk en duidelijk pad. Let erop na 7 minuten niet één van de 2 paden links te nemen, maar hoger te blijven, de rode stippen volgend. Even verder is er een metalen hek en direct daarna zien we Agios Geórgios Valsamítis. Nog een hekken en dan komen we op een asfalt weggetje dat naar het klooster toe loopt.

Het ligt midden in een groene oase van mooie tuinen, waarschijnlijk op de plaats van een antiek orakel.

Na ons bezoek en een rustpauze keren we terug naar de kleine asfaltweg en volgen die naar rechts: we gaan inderdaad eerst langs dezelfde weg terug - de hele terugweg is trouwens al beschreven in de wandeling Katápola - Chóra - Agios Geórgios Valsamítis.
We gaan dus weer door het hek in de muur voor ons (hek, dat we openen én sluiten, er zijn rode stippen op de muur) en we volgen het pad rechtdoor/rechts, maar we gaan niet omhoog naar een gebouwtje toe. Als we 200 meter verder een tweede hekken doorgaan, zien we Katápola, ons einddoel, al mooi voor ons liggen.

Het mooie pad slingert over enkele heuvels en dalen en na een kwartier komen we - even voorbij het kruispunt waar we straks waren - bij een mooie, groene vallei met cipressen en riet en nog water tot laat in het najaar; erboven rijzen er witte rotstoppen omhoog. Nog 5 minuten verder gaan we door een hekken van ijzeren vlechtwerk, maar we schieten goed op, begeleid door rode stippen. Een half uur na het klooster komen we uit op een grindweg, die we rechts volgen, in de richting van een kapel op de heuvelrug, de pas van Stavrós.

Na korte tijd komen we weer op een grindweg, die van Agia Thékla komt, die we weer naar rechts volgen, en enkele minuten later zijn we boven op de heuvelrug.

Nu gaat het vrij steil omlaag op de "ugly new road, maar eerst kunnen we, net voorbij Stavrós, links afslaan om in een 5-tal minuten bij de opgravingen van Minóa aan te komen. 

[In Minóa zijn opgravingen aan de gang die resten uit de bronstijd en de archaïsche periode hebben bloot gelegd, met o.a. overblijfselen van muren uit de geometrische en archaïsche tijd, een Hellenistische tempel en van een gymnasion uit de 4de eeuw v.Chr. De benaming Minóa herinnert aan de periode van overheersing door Kreta, in het begin van het tweede millennium v.Chr. De hooggeleden nederzetting die de heuvel van Moundoulia beheerste, was onafgebroken bewoond tot de 4de eeuw v.Chr. Later woonde men in Katápola zelf (betekent "lage stad").]

We keren terug naar de weg om verder af te dalen naar Katápola. Gelukkig is er nog een deel over van het oude pad dat Katápola met Minóa: voorbij een grote overhangende rots volgen we de bocht naar rechts, maar wat verder nemen we dan dat oude pad links van de weg, dat in vijf minuten afdaalt tot bij de kerk met de blauwe koepel van Agios Nikólaos. Enkele minuten later zijn we beneden aan de haven.