Tijd: De effectieve wandeltijd (EWT) bedraagt 50 minuten tot Káto Potamiá, 35 minuten doorheen de vallei tot Páno Potamiá, weer 35 minuten tot bij de Koúros van Mélanes en dan nog een half uur terug tot in Mélanes.In totaal een tweeëneenhalf uur echt wandelen (EWT), maar met alle pauzes, rusttijden en een heerlijke lunch in I Pigí in Páno Potamiá deden wij er 5 uur over. 

Routebeschrijving:  Om in Mélanes te komen moet je bijna altijd een taxi nemen - bussen zijn er alleen in de zomer. Van op het pleintje van de bushalte lopen we, rechts van het kafeníon O Koúros, het dorp in en we volgen de geplaveide weg onder de huizen met een prachtig zicht links op de vallei van Kournochóri en Míli. Na 3 minuten komen we bij de kerk met voor ons de pantopolío To Stéki en andere winkels. Op dit kruispunt gaan we rechts de trappen op en na een paar minuten komen we buiten het dorp uit op een betonnen bocht van een weg - we hebben er een schitterend zicht op de cipressen onder Míli. Een wegwijzer naar links wijst naar de Koúros, maar wij gaan in de bocht rechts omhoog, in zuidelijke richting (wegwijzer naar Kalamítsia). We volgen nu een goede 6 minuten een eentonige grindweg, maar het uitzicht op de groene vallei loont de moeite; dan komen we aan een splitsing, waar we rechts houden. Even verder is er een tweede splitsing, waar we weer rechts gaan (er is een afgevallen wegwijzer naar Kalamítsia). We gaan nu nog 8 minuten verder, eerst omhoog, dan omlaag, langs o.a. een heel rommelige ruïne van een stal en het wrak van een auto. Maar voorbij een bocht naar links zien we plots een groot gebouw en een kerk, een wonderlijk zicht in dit eenzame landschap. Het gaat om de ruïne van een Jezuïetenklooster uit de 17de eeuw, waarschijnlijk gebouwd op de resten van een hertogelijk paleis; het klooster was in gebruik tot in 1927, maar is nu in deerlijke toestand. We kunnen hier alleen mijmeren over vergane grootheid, zoals bij de resten van het bisschoppelijk paleis bij Agios Mámas...

De ruïnes van het Jezuïetenklooster in Kalamítsia.

De weg loopt hier dood, maar rechts gaat een pad verder, dat boven het grote gebouw passeert en mooi en duidelijk verder gaat. Na 5 minuten is er een splitsing, waar we links tussen muren gaan. Het pad is nu meer overgroeid, zodat we beter op de veldjes rechts ervan lopen. Daarna wordt het weer beter: we dalen af op een aarden pad dat veldjes dwarst, het gaat door een mooi olijfveld met een waterbak en zo komen we langs heel wat Griekse rommel en door een moeilijk te openen traliehek op de asfaltweg uit. We zijn een kleine 35 minuten vertrokken uit Mélanes.

We volgen de asfaltweg enkele minuten naar links, maar in de eerste grote bocht is het even uitkijken: net voorbij het heel mooie kerkje van Agia Anna (het is gesloten omdat het heiligenbeeld er onlangs werd gestolen) gaat een monopáti naar rechts. We krijgen een mooi uitzicht op de site van Agios Mámas en na een paar minuten, bij een ingestort huis, gaan we links de vallei in. Zo komen we op een betonwegje uit dat we naar links volgen en dat in  bochten links en rechts slingert tot bij de kerk van Káto Potamiá. Voor het kerkje ligt een heel mooie voorhof met een grote eucalyptus en beneden ligt het mooie, beschaduwde terras van de taverne O Kokkóras, die vaak gesloten is.

Direct rechts begint het pad naar Agios Mámas, maar nu gaan we rechtdoor om de mooie vallei verder te volgen (wegwijzer naar Pýrgos Kókkou). We gaan op het geplaveid pad het dorp uit; na enkele vlakke minuten komt er een splitsing: links gaat een pad hoger en rechtstreeks naar Mési Potamiá, maar wij gaan zeker rechts en dalen af naar Pýrgos Kókkou en Nío Perivóli. Nu pas zien we goed hoe vruchtbaar deze vallei is met de vele citroen- en sinaasappelbomen. Na 6-7 minuten is er bij een huis weer een splitsing en weer gaan we rechts (wegwijzer Nío Perivóli) voor een kleine omweg. Direct komen we op een prachtig aangelegd pad, met veel water, brugjes, oleanders - we hebben geluk, zo zei men ons, want er is veel water omdat het al drie jaar veel heeft geregend en gesneeuwd. Na 3 minuten komen we aan bij de mooie tuin ('perivóli' betekent 'tuin') en door de halfopen deur kunnen we toch even binnen kijken - een overvloed van groen en bloemen!

Nío Perivóli.

De bloemrijke vallei tussen de dorpjes Potamiá.

In 3 minuten keren we terug tot bij het huis en hier gaan we rechts, met de vallei en het vele water mee. Eigenlijk komt dit water van de hoofdbron bij het restaurant I Pigí in Páno Potamiá, maar onderweg zijn er ook veel kleinere bronnetjes. Verder verlaat het pad het water, het wordt even smaller, maar bij een splitsing (rechts gaat het naar de Pýrgos Kókkou, die we over de vallei zien) gaan we links omhoog tot we onder de school van Mési Potamiá uitkomen. We volgen het laantje naar rechts, gaan na enkele minuten tussen huizen door en onder de kerk van het middelste van de drie Potamiá-dorpjes en zo gaan we altijd rechtdoor op het geplaveide pad, weer hoger en het dorp uit.

Rechts van de bron is er een betonnen helling: zo gaan we rechts van de kerk omhoog en komen we op de asfaltweg uit. Rechtover is er een duidelijk pad dat na enkele minuten een prachtig geplaveid en breed monopáti wordt, en dat steil hoger gaat, begeleid door overbodige blauwe pijlen. 

Het monopáti vanuit Páno Potamiá.

Na 7 minuten houden we op een betonnen plek even links, maar het pad gaat direct weer rechts verder (pijlen, stippen en bordje 'Koúros'). Na in totaal 10 minuten loopt het pad mooi verder in een soort inzinking tussen de heuvels en nog wat verder is er een splitsing, waar de markeringen en een bordje ons naar links sturen. Het heel mooie pad loopt nu tussen hoge muren, min of meer vlak of soms licht stijgend. Na weer 5 minuten ontmoeten we  rode letters die naar 'Ano Potamiá' wijzen, maar wij gaan verder op het nu open plateau, tussen veldjes. Drie minuten verder is er weer een splitsing: links gaat een nauwer pad rechtstreeks naar de koúros van Mélanes of Flerió, maar wij volgen het duidelijke pad rechts, geleid trouwens door een verroest bordje 'Koúros'. We gaan zo'n 8 minuten rechtdoor, heuvel op en dan weer heuvel af, tot we scherp naar rechts draaien en verder gaan langs een muur met bovenop een traliehekwerk. Erover rechts kunnen we al de plek zien met de paadjes, een bank en het beeld (de "steen" die rechts van de bank ligt...). We dalen zo een minuut af en komen op een aardeweg met een waterleiding: rechts is er een hekken, we gaan erdoor en via recent aangelegde paden en trappen komen we bij het beeld uit dat een korè is (een meisjesbeeld), midden de resten van een oude steengroeve. Het is bekend als de Koúros van Potamiá.

De Koúros van Potamiá.

Daarna lopen we drie minuten terug en na het hekken dalen we rechtdoor de heuvel af, op een aardeweg die men waarschijnlijk aan het heraanleggen is. Zo komen we in enkele minuten op een dwarslaantje uit, omzoomd door oleanders, in een valleitje met stromend water. We gaan links en na 2 minuten zien we links de toegang tot de Paradise Gardens en, net voorbij de tuin, het smalle pad dat leidt naar de Koúros van Mélanes of Flerió. Het beeld dateert van de 1ste helft van de 6de eeuw v.Chr. en werd nooit voltooid door een barst in het materiaal. Door een hekje links kun je tot in de tuinen van de familie Kondili komen, aan wie trouwens ook de grond waarop het beeld zelf ligt toebehoort. De tuin is mooi onderhouden en aan de stenen tafel onder de grote olijfboom tussen de eigenlijke tuin en de koúros zit je werkelijk in het paradijs! Je kunt er Naxoswijn of een glaasje kítro-likeur drinken.

De Koúros van Mélanes of Flerió.

Van bij het beeld of van in de tuin keren we naar het laantje terug, waar we links gaan. Verder draaien we naar rechts en komen zo op de asfaltweg en het parkeerterreintje uit. Links is er de grindweg naar Mélanes, maar even verder en links van de asfaltweg is er een wat overgroeid pad, dat onder de asfaltweg blijft lopen, verder onder de kapel Ipapánti passeert en dan naar links buigt. We komen even op beton, dalen links af en komen weer op een mooi pad terecht, naast een eerste watermolen, met veel water en een watergoot die naar de volgende molen loopt.

Ons pad loopt nu mooi en vlak verder boven de groene vallei. Na 5 minuten lopen we onder Míli door en dalen we rechts van een tweede watermolen de trappen af. Na nog 3 minuten komen we aan de derde watermolen, met erbij een barok kapelletje. Rechts, met het water mee, gaat een mooi pad verder naar Kournochóri, maar wij keren via het pad links, door de vallei, rechtstreeks naar Mélanes terug. We dalen via een smal en steil pad snel af in de groene vallei en komen na 4 minuten bij een betonnen brug. We gaan rechts verder omhoog op een grindweg en buigen zo in een wijde boog af tot hoog boven de mooie vallei vol cipressen, met een mooi uitzicht op Kournochóri en de della Rocca toren. Zo komen we in een tiental minuten in het dorp uit en lopen we langs de ons nu bekende weg tot op het parkeerplein - de cirkel is rond.

De vallei tussen Mélanes en Kournochóri.